Het verhaal rond de hedendaagse jongeren als ‘de angstige generatie’ is niet alleen onnauwkeurig, het is zelfs schadelijk. Een groeiend koor van tieners en jongvolwassenen verzet zich tegen dit afwijzende label en beweert dat zij geen probleem zijn dat moet worden opgelost, maar individuen die hun weg vinden in een wereld die wordt gevormd door systemische druk en mislukkingen van volwassenen. In plaats van een hele generatie te diagnosticeren, moeten we luisteren naar hun ervaringen en de reële stressoren erkennen die hun zorgen voeden.
Зміст
De opkomst van angstlabels: een historisch patroon
De impuls om de jeugd te pathologiseren is niet nieuw. Elke generatie is door zijn voorgangers gebrandmerkt met een negatief stereotype: millennials hadden ‘recht’, Generatie X was ‘slakkers’ en Boomers waren ‘rebellen’. Deze cyclus van ontslag onthult meer over de angsten van volwassenen dan over het gedrag van jongeren. De huidige focus op angst maakt deel uit van deze trend en weerspiegelt de angst voor verandering en de neiging om jongeren de schuld te geven van maatschappelijke problemen.
De gegevens vertellen niet het hele verhaal
Hoewel de statistieken een toename van gerapporteerde angst onder jongeren laten zien, geven cijfers alleen niet het volledige beeld. De gediagnosticeerde angststoornissen onder Amerikaanse kinderen van 3 tot 17 jaar zijn gestegen van 7,1% in 2016 naar 9,2% in 2020, waarbij de angststoornissen bij adolescenten wereldwijd tussen 1990 en 2021 met 52% zijn toegenomen. Deze cijfers negeren echter de cruciale context: de angst voor klimaatverandering, economische instabiliteit en de druk van een hypercompetitieve wereld.
“Volwassenen zeggen dat we angstig zijn vanwege telefoons. Ik maak me zorgen omdat ik elke dag over klimaatverandering hoor en mijn familie moeite heeft om de rekeningen te betalen. Als ik mij als angstig bestempel, wordt de reden dat ik me zorgen maak, weggenomen.” – 12-jarige jongen, landelijk Midwest.
Waarom het label contraproductief is
Het labelen van jongeren als ‘angstig’ versterkt negatieve stereotypen en ondermijnt hun keuzevrijheid. Onderzoek toont aan dat herhaalde negatieve etikettering depressieve en angstige symptomen kan verergeren. Wanneer volwassenen de normale stress van adolescenten pathologiseren, lopen ze het risico groei te verwarren met ziekte en een gevaarlijke boodschap af te geven: je zit verkeerd met gevoelens. Alleen al het etiketteren kan bijdragen aan de geestelijke gezondheidscrisis die het beweert te beschrijven.
De ware oorzaken van angst bij jongeren
De echte redenen achter stress bij jongeren zijn systemisch en niet generatiegebonden. Jongeren zijn tegenwoordig opgegroeid te midden van economische recessies, pandemieën, klimaatcrises en snelle technologische veranderingen. Ze worden geconfronteerd met een onzekere toekomst, een oplopende studieschuld en een arbeidsmarkt die hard werken vaak niet beloont. Als je hen de schuld geeft dat ze zich overweldigd voelen, negeer je de wereld die ze hebben geërfd.
De focus verleggen: luisteren in plaats van diagnosticeren
In plaats van de jeugd te diagnosticeren, moeten we een diagnose stellen van de cultuur die hen steeds nodig heeft als probleem. Uit een rapport van de Harvard Graduate School of Education uit 2023 blijkt dat 62% van de jongvolwassenen het gevoel heeft dat volwassenen hun veerkracht onderschatten, wat rechtstreeks verband houdt met gevoelens van hopeloosheid. De oplossing is niet meer labels, maar meer luisteren.
De volgende generatie maakt zich geen zorgen; ze zijn bewust. Ze zijn niet kwetsbaar; ze voelen. En ze zijn niet verloren; ze leiden de weg naar een eerlijkere en rechtvaardigere toekomst. Het is tijd dat volwassenen stoppen met het projecteren van hun angsten op jongeren en gaan luisteren naar wat ze daadwerkelijk zeggen.
