Mit o zwierzętach hipoalergicznych: dlaczego nie istnieją rasy „wolne od alergii”.

8

Dla wielu przyszłych właścicieli określenie „hipoalergiczny” służy jako zielone światło dla posiadania zwierzaka, pomimo istniejących nadwrażliwości. Eksperci medyczni ostrzegają jednak, że termin marketingowy wprowadza w błąd.

Rzeczywistość jest prosta i brutalna: nie ma zwierząt, które nie powodują alergii. Niezależnie od tego, czy jest to labradoodle, yorkshire terrier czy bezwłosy sfinks, wszystkie te zwierzęta mogą wywołać poważną reakcję alergiczną.

Obalanie trzech głównych mitów na temat alergii na zwierzęta

Zamieszanie wokół alergii często wynika z trzech powszechnych błędnych przekonań, które nauka wielokrotnie obalała.

1. Błędne przekonanie o „niskim wydzielaniu”.

Najpopularniejszym mitem jest to, że ryzyko alergii zależy od tekstury sierści. Wiele osób wierzy, że jeśli pies nie linieje, nie powoduje alergii.

W rzeczywistości głównymi czynnikami wyzwalającymi nie są same włosy, ale łupież (martwe komórki skóry) i ślina.
Łupież: Głównym winowajcą są mikroskopijne cząsteczki skóry.
Ślina: Kiedy zwierzęta się liżą, pokrywają swoje futro śliną, jeszcze bardziej rozprzestrzeniając alergeny.
Wyniki badań: Badanie przeprowadzone w 2011 roku nie wykazało różnic w poziomie alergenów w domach, w których hodowane są rasy „hipoalergiczne” w porównaniu z innymi rasami. Co zaskakujące, niektóre badania wykazały, że niektóre rasy, takie jak pudle, miały nawet wyższe stężenie alergenu Can f 1 w futrze niż rasy „niehipoalergiczne”, takie jak labradory. Nawet bezwłose koty nadal wytwarzają alergen Fel d 1.

2. Obietnice „specjalnej diety”

Wiele marek karm dla zwierząt domowych twierdzi, że ich receptury mogą zmniejszać ilość alergenów wytwarzanych przez zwierzęta. Chociaż takie produkty mogą być ukierunkowane na określone białko, rzadko stanowią kompletne rozwiązanie. Alergie to skomplikowana sprawa; jedno zwierzę może wytworzyć 10 do 20 różnych typów alergenów. Obniżenie poziomu jednego fragmentu białka nie ochroni osoby wrażliwej na kilka innych.

3. Rozwiązanie w postaci „czyszcząco-oczyszczaczy powietrza”

Chociaż higiena jest ważna, nie jest to panaceum.
Syfon odkurzacza: Sprzątanie tuż przed przyjazdem gości może być nawet szkodliwe. W trakcie tego procesu alergeny przekształcają się w aerozol, który utrzymuje się w powietrzu przez kilka godzin. Eksperci zalecają sprzątanie co najmniej dzień przed przyjazdem gości.
Oczyszczacze powietrza: Chociaż filtry HEPA są pomocne, rzadko wystarczają same w sobie. Aby całkowicie oczyścić powietrze z alergenów zwierzęcych, teoretycznie potrzebna byłaby cała ściana filtrów.


Naukowe strategie życia ze zwierzętami

Jeśli mimo alergii jesteś zdecydowany mieć zwierzaka, istnieją praktyczne sposoby kontrolowania środowiska i reakcji biologicznej.

Kontroluj swojego zwierzaka i otoczenie

  • Czynniki biologiczne: U kotów ważna jest płeć i stan rozrodczy. Niewysterylizowane kotki mają tendencję do wytwarzania znacznie wyższego poziomu alergenu Fel d 1 niż wykastrowane kotki.
  • Higiena: Cotygodniowe mycie psa może znacznie zmniejszyć ilość wytwarzanych przez niego alergenów.
  • Zdrowie skóry: Zwierzęta cierpiące na choroby skóry, takie jak zapalenie skóry lub egzema, zwykle wytwarzają więcej alergenów, co może pogorszyć objawy u właścicieli.

Interwencja medyczna

Aby uzyskać długoterminową ulgę, najskuteczniejszą metodą jest terapia alergenowa (immunoterapia).

„Zasadniczo jest to proces odczulania” – wyjaśnia Kathleen May, kierownik oddziału alergii w Medical College of Georgia.

Proces ten polega na przyjmowaniu małych, stopniowo rosnących dawek alergenu w celu „wytrenowania” układu odpornościowego w zakresie jego tolerancji. Chociaż proces ten wymaga czasu – często wymaga cotygodniowych zastrzyków przez kilka miesięcy, po których następują lata terapii podtrzymującej – jego skuteczność wynosi 85% w łagodzeniu objawów alergii na zwierzęta domowe po roku od rozpoczęcia leczenia.

Wniosek

Choć marketing obiecuje rasy „hipoalergiczne”, nauka potwierdza, że alergeny znajdują się w skórze i ślinie, a nie tylko w sierści. Kontrolowanie alergii wymaga porzucenia mitów dotyczących rasy i skupienia się na praktycznej higienie, kontroli środowiska i odczulaniu medycznym.