Negen Amerikaanse atleten doorbreken barrières tijdens de komende Spelen in Milaan, wat bewijst dat topsportvermogen en moederschap elkaar niet uitsluiten. Deze vrouwen, die deelnemen aan sporten variërend van ijshockey tot bobsleeën, herdefiniëren wat het betekent om een ‘hockeymoeder’ of een topsporter te zijn. Hun aanwezigheid onderstreept een groeiende trend: vrouwen die weigeren hun atletiekcarrière te onderbreken nadat ze kinderen hebben gekregen, en in plaats daarvan het moederschap als bron van motivatie gebruiken.
Een nieuwe definitie van atletische toewijding
Kendall Coyne Schofield, een viervoudig Olympiër in ijshockey, belichaamt deze verschuiving. Toen ze haar zoon in 2023 verwelkomde, maakte ze duidelijk dat het moederschap haar carrière niet zou stopzetten: “Ik wilde [mijn zoon] nooit laten denken dat hij de reden was dat ik zou stoppen met hockey… Hij is de reden dat ik blijf spelen.” Dit sentiment wordt herhaald door Brenna Huckaby, een paralympische snowboarder, die de kracht benadrukt van kinderen die uit de eerste hand getuige zijn van de ambitie van hun ouders. “Ze krijgen te zien: ‘Oh, mama doet dit met een reden.'”
De atleten dagen ook de maatschappelijke verwachtingen uit. Het conventionele beeld van een ‘hockeymoeder’ als toeschouwer wordt vervangen door vrouwen die actief meedoen op het hoogste niveau, terwijl hun kinderen hen aanmoedigen.
Evenwichtsoefening: motivatie en opoffering
Voor deze atleten is het moederschap niet slechts een kanttekening; het is een drijvende kracht. Elana Meyers Taylor, een gedecoreerde bobsleeër, erkent het moeilijke evenwicht: “Elk moment dat ik op het ijs sta, is een moment dat ik niet bij hen ben. Dus ik moet het de moeite waard maken.” Dit gevoel is niet uniek. Kaillie Humphries, nog een bobsleekampioen, gelooft dat moederschap een nieuw krachtniveau opent: “Moederkracht is een heel nieuw niveau, en ik hoop dat dit de perfecte timing zal zijn voor de Olympische Spelen van 2026.”
Dit evenwicht strekt zich uit tot het omgaan met praktische uitdagingen. Atleten als Oyuna Uranchimeg (curling) zien hun atletische bezigheden als een voorbeeld voor hun kinderen en demonstreren de waarde van het stellen van doelen en doorzettingsvermogen. Ondertussen combineert Laura Dwyer (rolstoelcurling) training met de trots om een zoon te hebben die bij het Amerikaanse Korps Mariniers dient en een andere die universiteitsvoetbal speelt.
Zusterschap en ondersteuning
De aanwezigheid van meerdere moeders in Team USA bevordert een ondersteunend netwerk. Tara en Tabitha Peterson (curling) zijn hiervan een voorbeeld, als zussen en teamgenoten die de ervaring delen van het combineren van moederschap met elitecompetitie. Kelly Curtis (skeleton slider), die haar baby in 2023 verwelkomde, prijst deze community voor het soepeler maken van de overgang: “Ik heb het gevoel dat ik op het beste moment in mijn sport het moederschap betreed… Er zijn nog een aantal manieren om te gaan, maar ik denk dat omdat we dit netwerk van andere atleten hebben die dit allemaal doen terwijl ze op het hoogste niveau van hun sport zijn, het het alleen maar leuker maakt.”
De reizen van deze atleten tonen een culturele verschuiving in de sport aan. Ze bewijzen dat vrouwen niet hoeven te kiezen tussen moederschap en atletische prestaties. In plaats daarvan kunnen ze in beide rollen gedijen en opnieuw definiëren wat het betekent om kampioen te zijn, zowel op het veld als daarbuiten.
